http://www.farsnews.com/imgrep.php?nn=13911223000166

رجانیوز: دیدار روز گذشته قهرمانان المپیک و جمعی از ورزشکاران با رهبر انقلاب، حواشی جذاب و منحصر به فرد خاص خودش را داشت. از تسلط بی‌نظیر آیت‌الله خامنه‌ای بر رویدادهای ورزشی مختلف و پیگیری مسابقات ملی و توجه خاص به رویکرد و منش اسلامی ورزشکاران در میادین بین‌المللی گرفته تا سخنان صمیمی و پر از شور ورزشکاران و قهرمانان با رهبر انقلاب. 

فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیاء(ص) جزئیات کشف، شناسایی و اخطار به هواپیمای U2 شناسایی آمریکا در روز ۲۲ بهمن را تشریح کرد.

جواد کریمی قدوسی اظهار داشت: مذاکراه کنندگان 5+1 به این نتیجه رسیده بودند که با وجود آقای جلیلی امیدی به سازش و پیشرفت از نگاه آنها وجود ندارد لذا دست به تخریب شخصیت ایشان زدند و در تماس هایی درخواست کرده بودند که مسئولیت تیم مذاکره از آقای جلیلی به فرد دیگری منتقل بشود که این دخالت آشکار زیاده خواهان و سلطه گران بود که نظام دست رد بر خواسته آنها زد.

با وجود آنکه مرقد حضرت سکینه (ع) دختر گرامی حضرت امام حسین (ع) سالیان متمادی مورد احترام تمام طوایف دینی و مذهبی سوریه قرار داشت، اما با ورود گروه های وهابی به صحنه سوریه این حرم مطهر هم مورد حمله و هتک حرمت قرار گرفت.

به گزارش خبرگزاری مهر، عکاس یک رسانه لبنانی در منطقه داریا موفق شد تصویری از این مرقد مطهر را که هدف حمله خمپاره ای قرار گرفته، تهیه کند. به گزارش این رسانه، گروه های مخالف نظام سوریه، حملات خمپاره ای متعددی را علیه این مرقد انجام دادند و چند نقطه آن را هم منفجر کرده اند.

 دو هفته قبل كه احمد شهيد گزارشگر به اصطلاح حقوق بشر در امور ايران، چهارمين گزارش ضد ايراني خود را در وب سايت شوراي حقوق بشر منتشر كرد، شواهد و قرائن نشان مي داد كه او فراتر از انتشار اين گزارش مأموريت ويژه اي در اين مقطع زماني دارد. دو روز پيش- 11 مارس 2013- نيز وي خلاصه اي از آن گزارش را در اجلاس شوراي حقوق بشر سازمان ملل در ژنو قرائت كرد و جمهوري اسلامي را به نقض حقوق بشر متهم نمود و البته هرچند در اين اجلاس كوشيد تا ژست حقوقي بگيرد ولي با پاسخ مستدل و مستند هيئت ايراني در ژنو مواجه شد كه جزئيات اين پاسخ در رد ادعاهاي احمد شهيد و خالي بودن دست آقاي گزارشگر در ارائه «دلايل» در كيهان امروز منتشر شده است.

از همين روي؛ موضوع اصلي يادداشت پيش روي واكاوي ادعاهاي واهي احمد شهيد يا پاسخ حقوقي به اتهامات مطرح شده ضد ايراني نيست. ضمن آنكه چندين بار و در يادداشت هاي متعدد در همين ستون به نقد حقوقي ادعاهاي احمد شهيد پرداخته ايم. تنها از باب يادآوري خاطرنشان مي شود كه ماجراي احمد شهيد و مكانيسم تعيين گزارشگر ويژه براي ايران غيرقانوني بوده است.گفتني است؛ بعد از آنكه كميسيون حقوق بشر سازمان ملل به «شوراي حقوق بشر» ارتقاء يافت، در ادامه آنچه در اين شورا تصويب شد مكانيسم يوپي آر (Universal Periodic Review)- بررسي دوره اي و جهاني حقوق بشر- بود كه از قضا جمهوري اسلامي ايران تعامل همه جانبه اي با شوراي حقوق بشر در قالب مكانيسم ياد شده داشت.

نكته حائز اهميت اين است كه در خرداد سال 89، گزارش نهايي حقوق بشر ايران در بستر «يوپي آر» با اجماع در صحن شوراي حقوق بشر در ژنو تصويب شد و بهانه اي باقي نگذاشت ولي در فروردين 90، شوراي حقوق بشر با صدور قطعنامه 16/9 تعيين گزارشگر ويژه براي وضعيت حقوق بشر ايران را تصويب كرد. بنابراين صرفنظر از اينكه تصويب همين قطعنامه با لابي و كارگرداني آمريكا بود و حتي رسانه هاي آمريكايي نيز به اين مسئله در همان ايام اذعان داشتند؛ آنچه كه محرز است و جاي كمترين ترديدي در آن نيست غيرقانوني بودن تعيين گزارشگر حقوق بشر براي ايران است. كار بدين جا نيز ختم نشد و بعد از آن آغاز غيرقانوني در روند پرونده سازي حقوق بشري بر ضد ايران، اقدامات مغرضانه و نامشروع ديگري نيز پي در پي رقم خورد تا به وضوح نشان بدهد يك پروژه حقوق بشري عليه كشورمان را كليد زده اند.

برخي از آن تحركات را مي توان اين طور فهرست كرد؛ 

1- انتخاب احمد شهيد وزير خارجه سابق مالديو به عنوان گزارشگر ويژه حقوق بشر ايران در خرداد 90 كه به اذعان VOA - صداي آمريكا- نقش كاخ سفيد در اين انتخاب غير قابل انكار است. 

2- انتشار 4 گزارش به اصطلاح حقوق بشري بر ضد ايران در بازه زماني اكتبر 2011 تا مارس 2013

3- مصاحبه ها و گفت وگوهاي جهت دار احمد شهيد با رسانه هاي مخالف و معاند با نظام جمهوري اسلامي

4- شركت احمد شهيد در نشست ها و اجلاس هاي ضدايراني در كشورهاي اروپايي و...

در اين ميان آنچه قابل اعتناست محتواي اصلي و حجم مفصل گزارش هاي احمد شهيد است كه به حمايت از قاچاقچيان موادمخدر، قاتلان و عاملان جرايم خطرناك، همجنس گراها، سلب كنندگان امنيت اجتماعي و فتنه گران اختصاص دارد.

بنابراين ساده لوحانه است كه بخواهيم فقط مواجهه حقوقي با احمد شهيد داشته باشيم و از پروژه اصلي و ماموريت كنوني آقاي به اصطلاح گزارشگر ويژه در حقوق بشر غافل باشيم.

دراين باره كه موضوع اصلي اين نوشته است گفتني هايي هست؛ 

يكم- احمد شهيد در گزارش اخير كه 10 اسفند آن را منتشر كرد و در 21 اسفند- 11 مارس- در شوراي حقوق بشر سازمان ملل در ژنو آن را ارايه و قرائت كرد بصورت ناشيانه ماموريتي را كه از سوي اربابان خود- آمريكا و چند كشور اروپايي- بر عهده داشته لو داده است. چطور؟ او در اين گزارش 77 صفحه اي برخلاف سه گزارش قبلي كه تنها به بيست و چند صفحه مي رسيد بصورت مستقيم به انتخابات سال آينده ايران پرداخته است.

احمد شهيد بدون آنكه توضيح بدهد چه ارتباطي ميان گزارش او و انتخابات خرداد 92 در ايران وجود دارد نسبت به برگزاري انتخابات سال آينده در كشورمان ابراز نگراني كرده است! طرفه آنكه آقاي گزارشگر به صراحت اين مسئله را مطرح كرده كه انتخابات بايد «انتخابات آزاد» باشد و با تاكيد بر كليدواژه «انتخابات آزاد» اعلام كرده چون استفاده از اين واژه در ايران با انتقادهايي روبرو بوده، بنابراين ايران دچار نقض حقوق بشر شده است!

اين در حالي است كه چندماه پيش در نشست پراگ كه ضدانقلاب و سلطنت طلب ها و اپوزيسيون خارج نشين حضور داشتند مصوب مي شود كه اين واژه در داخل ايران با هدف تاثيرگذاري بر انتخابات مورد استفاده قرار بگيرد.

بطور خلاصه، سناريوي استفاده از عبارت «انتخابات آزاد» اين هدف را دنبال مي كرد كه القاء نمايد با توجه به شرايط حاكم در جمهوري اسلامي انتخابات در ايران آزاد نيست و مقارن با اين فضاسازي، جماعتي در داخل اين خط را ادامه دادند ولي با هشدار حكيمانه رهبر انقلاب و هوشياري مردم و اطلاع رساني رسانه اي اين ترفند ناكام ماند. بنابراين اكنون احمد شهيد به بهانه حقوق بشر و انتشار گزارش حقوق بشري بر ضد ايران مي خواهد شكست آن سناريو را جبران نمايد. گزارش اخير احمد شهيد دقيقا 50 صفحه بيش تر از گزارش هاي قبلي است و اين 50 صفحه اختصاص به نام و اتهام افرادي است كه پس از فتنه و اغتشاشات 88، با راي دادگاه و مرجع صلاحيت دار قضايي بخاطر جرايم امنيتي و اجتماعي محكوم شده اند.

جالب اينجاست كه بلافاصله پس از گزارش چهارم احمد شهيد، سازمان هاي به اصطلاح حقوق بشري كه همواره سعي مي كنند با صدور بيانيه ها و گزارشات خود به حمايت از آقاي گزارشگر بپردازند اين بار بر انتخابات سال 92 در ايران متمركز شده و انتخابات را به مقوله آنچه كه نقض حقوق بشر ناميده اند گره زده اند.!

همچنين «هادي - ق» سخنگوي كمپيني موسوم به كمپين حقوق بشر كه معمولا در مقام مفسر گزارش هاي احمد شهيد با رسانه هاي ضدانقلاب و مخالف نظام مصاحبه مي كند به سياق مشابه بر مقوله «انتخابات آزاد»! و انتخابات سال آينده در ايران اشاره مي نمايد.

بنابراين آنچه روشن است تلاش و تحركات افراد و جريان هايي است كه در فتنه 88 سيلي محكمي از ملت ايران خوردند و اكنون گمارده اي چون احمد شهيد ماموريت يافته تا در پوشش حقوق بشر، انتخابات ايران را نشانه بگيرد و در آستانه اين انتخابات، فشارها بر نظام را با صدور قطعنامه حقوق بشري عليه كشورمان افزايش بدهد.اما مشكل احمد شهيد اين است كه نشست و برخاست او با ضدانقلاب و دشمنان نشان دار ايران و حتي همكاري با گروهك هاي بدنام تروريستي، جايگاه همان گزارشگر ساختگي را به يك آلت دست دشمنان ملت ايران و گروهك هاي ورشكسته تنزل داده است.

دوم- به موازات اقدامات مغرضانه و سياسي كارانه احمد شهيد در موضوع حقوق بشر ايران، اتحاديه اروپا نيز پازل ديگري از اين پروژه را رقم مي زند و دقيقا در همان روز دوشنبه -21 اسفند- كه احمد شهيد در شوراي حقوق بشر در ژنو ايران را به نقض حقوق بشر متهم مي كند، 9 مقام ديگر ايراني و يك نهاد را به نقض حقوق بشر متهم كرده تا اين فهرست كذايي را به عدد 87 برساند. شبكه پرس تي وي و پليس سايبري ايران در زمره تحريم هاي جديد اتحاديه اروپاست كه با ادعاي توخالي نقض حقوق بشر صورت گرفته است. آيا اين تحركات اتفاقي است؟ مي شود اين تلاش ها و ادعاها را در قالب نگاه حقوقي تحليل و آناليز كرد؟

پاسخ پيچيده نيست، رصد هوشمندانه تحركات اخير به وضوح رد پاي توطئه ها و سناريوهاي دشمن در قالب مسايل حقوق بشري را عيان و نمايان مي سازد.

سوم- و بالاخره بايد گفت هدف ديگر دشمنان نشان دار كشورمان از طرح اتهامات حقوق بشري عليه ايران و تحركات ويژه احمد شهيد در اين شرايط خاص كه انتخابات خرداد 92 را نشانه رفته، تاثيرگذاري بر مذاكرات هسته اي است. بطور غيرمستقيم دشمن تلاش مي كند موضوع برنامه هسته اي را نيز به انتخابات سال آينده مرتبط سازد.

اتهامات حقوق بشري با اين هدف پيگيري مي شود كه فشار مضاعفي بر ايران تحميل شود تا بستري را براي بالا بردن قدرت چانه زني غرب در مذاكرات آلماتي فراهم نمايد.اما اشتباه محاسباتي آنها اين است كه ملت ايران و نظام تحت تاثير اين هياهوها و ترفندها قرار نمي گيرد و ان شاءالله انتخابات 92 با سلامت و با شكوه برگزار خواهد شد.

این روزها در حالی که در عرصه سیاسی سوریه و عربستان به دشمنان سرسخت هم تبدیل شده‌اند، فیلم سینمایی «پادشاه شن» هرچند ساخته رسمی سوریه نیست اما به آوردگاه جدید عربستان سعودی و سوریه تبدیل شده است.

رجانيوز: اسفند ماه امسال «شورای کتاب کودک» پنجاه ساله شد؛ شورایی که در آخرین ماه سال 1341 تاسیس شد و حتی اتفاقی به بزرگی انقلاب اسلامی مردم ایران هم نتوانست در استمرار حیات آن خللی ایجاد کند. البته نه اینکه نهادها و مجموعه‌هایی که قبل از انقلاب تاسیس شدند و بعد از آن هم باقی ماندند به همین یک مورد محدود باشد؛ خیر! اما آنچه سبب شگفتی است این که شورای کتاب کودک توانست بدون تغییر باطنی در اهداف و برنامه های خود به کارش ادامه دهد و حتی خیلی از نفرات اصلی آن که قبل از انقلاب مجموعه را اداره می‌کردند، بعد از انقلاب هم بالای سر مجموعه هستند. این مایه تعجب است. هفته نامه نه‌دي به همين مناسبت گزارشي درباره اين مجموعه منتشر كرده است كه در ادامه مي‌خوانيد:

لوگوي شوراي كتاب كودك

 

فرمانده هنگ مرزی زابل از کشف 10 قبضه خودکار تروریستی در مرزهای شرقی کشور خبر داد.

  نماینده پارلمان نروژ بر این باور است چاپ دلار بدون پشتوانه طلا در آمریکا به بی‌ثباتی کل سیستم مالی جهانی منجر شده است.

 يكي از بخشهاي دوازدهمين جشنواره ادبي شهيد غني‌پور، خاطره با موضوع دفاع مقدس و انقلاب اسلامی بود. در اين بخش چهار كتاب پایی که جا ماند نوشته سیدناصر حسینی پور، دختر شینا نوشته بهناز ضرابی زاده، نورالدین پسر ایران نوشته معصومه سپهری و  چه کسی قشقره ها را می‌کشد نوشته حجت شاه محمدی به مرحله نهايي راه يافتند و نهايتا پايي كه جاماند به عنوان كتاب سال انتخاب شد. سه كتاب دختر شينا، نورالدين... و پايي... علاوه بر اينكه به اندازه كافي شناخته شده هستند، پيش از اين نيز مورد توجه رجانيوز قرار گرفته‌اند. بنابراين در ادامه پرداختن به كتابهاي برگزيده جشنواره شهيد غني‌پور سراغ كتاب برگزيده‌اي مي‌رويم كه شايد كمتر اسمش را نشيده باشيد.

به گزارش رجانيوز، «چه کسی قشقره ها را می‌کشد» يكي ديگر از كتابهاي قابل توجه و جذاب انتشارات سوره مهر است كه در حوزه ادبيات دفاع مقدس منتشر شده است و ويژگي‌هاي منحصر بفردي دارد. اولين ويژگي كه اين كتاب را از ساير كتابهاي اين حوزه متمايز مي‌كند، پرداختن به خاطرات يك رزمنده، اسير و جانباز ارمني است. اين كتاب خاطرات «سورن هاكوپيان» روايت مي‌كند.

حضور يك جوان ارمني در دفاع مقدس به خودي خود واجد جذابيت‌هاي زيادي است، حال چه رسد كه اين فرد اسير هم شود و به مدت 26 ماه در اردوگاه‌هاي عراق همراه با ساير رزمندگان محبوس باشد. از اين رو كتاب «قشقره‌ها...» را مي‌توان يكي از گزينه‌هاي مناسب براي آشنايي با بعد ديگري از جنگ هشت ساله يعني حضور اقليت‌هاي ديني در آن دانست.

روايت غير خطي كتاب كه با تلاش نويسنده براي سردرگم نشدن مخاطب همراه شده است و موفقيت نويسنده در تصويرسازي‌هاي مناسب موجب شده تا خواندن اين كتاب 352 صفحه‌اي شيرين‌تر شود. هرچند كه برخي خاطرات كتاب تلخي عجيبي دارد.

سورن و خانواده‌اش هنگام آغاز جنگ تحميلي در خوزستان زندگي مي‌كردند كه هجوم ارتش بعثي آنها را وادار مي‌كند به اصفهان مهاجرت كنند. سورن كه متولد 1344 است در ابتدا بعلت سن كم نمي‌تواند به جبهه رود اما نهايتا در سالهاي پاياني دفاع به جبهه اعزام ميشود و اوایل سال 67 به اسارت نیروهای عراقی در آمده و در تاریخ 22 شهریور 1369 به میهن  باز مي‌گردد.

او در مقدمه خاطرات خود درباره اين دوران اسارت می‌گوید: «در طی 26 ماهی که مفقودالاثر بودم، در سوله‌ای تنگ و تاریک و دلگیر، جایی که نه خبر از کسی داشتم و نه کسی اطلاع از من داشت، در روزهای سخت و جان فرسایی که نور خورشید و هوا و غذا، آب و دارو، دستشویی و خلاصه همه چیزهای لازم برای بقا، از ما دریغ شده بود و 1700 نفر درون یک سوله چپانده بودیم، در جایی که برای نشستن‌مان هم جا نبود و خواسته و ناخواسته، باید چسبیده به هم می‌نشستیم و به هم تکیه می‌دادیم، اولین درس مهم اسارت، بدون هیچ استادی، خیلی واضح و روشن، به همگی‌مان تفهیم شد؛ ما برای بودن و ماندن، باید کنار هم و دوش به دوش هم، آن روزهای سخت را می‌گذراندیم، که گذراندیم.» (ص 19)

مخاطب در لابه لای خاطرات این آزاده ارمنی به روشنی در می‌یابد که او علاقه و ارادت فراوانی به حضرت امام خمینی(ره) داشته و حتی در زیر شکنجه‌های طاقت‌فرسا هم از گفتن این موضوع دریغ نکرده است. در بخش پایانی کتاب، زندگینامه و خاطراتی از سه شهید ارمنی دیگر به نام‌های «وارتان آبراهمیان»، «راموند باغرامیان» و «ورژ باغومیان» از دوران دفاع مقدس هم روایت شده است.

براي اينكه وجه تسميه كتاب را دريابيد بايد حوصله كنيد و كتاب را ورق بزنيد اما براي اينكه انگيزه‌تان براي اين مطالعه چند برابر شود، بخشهايي از كتاب را در زير مي‌آوريم. همين چند خط بهترين معرفي را از حال و هواي كتاب ارائه مي‌دهد:

وقتي يك مسيحي دعاي كميل مي‌خواند:

«یکی از شب‌های عملیات، همه رزمندگان دعای کمیل می‌خواندند. تنها بودم و نمی‌دانستم چه باید بکنم. داخل سوله رفتم، کتابی دست گرفتم و پشت سر بچه‌ها نشستم. نمی‌دانستم چه می‌گویند. بنابراین در حالی که دست به صلیب داشتم و نگاه به آسمان، هرچه بچه‌ها می‌گفتند را تکرار می‌کردم.»

عصب كشي دندان با اعمال شاقه!

«از همان لحظه ورود، یکی از اسرا دستش روی دندانش بود و می‌نالید. آن قدر آه و ناله کرد تا امدادگرمان با کوله‌باری از تجربه، مقابلش نشست. ابتدا به قصد کشیدن دندان، او را زیر باریکه نوری که از پنجره به داخل می‌تابید برد. اما وسیله مطمئنی پیدا نکرد و تصمیم گرفت پس از عصب‌کشی آن را پر کند.

پاهای اسیر را دراز کردیم و یک نفر روی آنها نشست. دو نفر از پشت سر، محکم دست‌هایش را گرفتند. چند سوزن و یک جوالدوز ساخت خودمان، با تعدادی سر سرنگ‌های چند بار مصرف شده، وسایل کار شدند. چراغ روغنی من هم، برای ضد عفونی کردن روشن شد و امدادگر کارش را آغاز کرد. کسی به داد و فریادهای اسیر توجهی نداشت. تکه چوبی میان دندان‌هایش گذاشته بودیم تا دهانش را نبندد. اشک ریختن و ادای کلمات نامفهوم، تنها کاری بود که می‌توانست انجام دهد.

کار تخلیه دندان و عصب‌کشی که تمام شد، تکه‌های زرورق سیگار که قبلا توسط بچه‌ها سوزانده شده بود، تکه تکه گرد شدند و درون حفره دندان قرار گرفتند. ته جوالدوز هم سمبه‌ای بود برای فرو کردن‌شان تا کم‌کم سطح دندان، یک نواخت و صاف شود. کار که پایان یافت اسیر نفس عمیقی کشید و روی زمین رها شد.

ما خندیدیم و او را از فشار درد به خود پیچید. چهره دوستانش که تا به آن روز چنین کاری را ندیده بودند، از ترس سفید شده بود و ما که عادت کرده بودیم، هنوز هم می‌خندیدیم.»

نقش يك ارمني در نماز جماعت مسلمان‌ها

«وقتی هزار و هفتصد نفر پشت سر حاجی صف بستند تا دور از چشم عراقی ها نماز جماعت بخوانند، هاج و واج مانده بود. چگونه می توانست در جمع مسلمانان کوس جدایی بزند و به ارمنی راز و نیاز کند؟ نمی توانست بیکار بنشیند. به پیشنهاد امام جماعت اردوگاه اسرا، سورن هاکوپیان رزمنده مسیحی مأمور شد از پنجره کوچکِ سوله حرکات مأمورهای عراقی را دید بزند. همیشه دوست داشت مسلمانان او را یکی از خودشان بدانند و آن روز به آرزوی خودش رسید.»

ترفند بعثی‌ها برای جلوگیری از عزاداری اسرا در روز عاشورا

«شب اول محرم، بچه‌ها آرام بودند. شب دوم یا سوم بود که نزدیک به هم نشستند و آرام‌آرام روی سینه کوبیدند. صدای ضرب دست‌ها و جواب‌ نوحه‌ها آن‌قدر آرام بود که اگر چشم‌ها را می‌بستی، چیزی نمی‌فهمیدی. نمی‌دانم چه کسی خبر برد که ناگهان استوار و سربازها، داخل سوله ریختند. هر کس دم دست‌‌شان آمد، زیر ضربات لگد و شلاق گرفتند. صدای یکی از بچه‌ها که بلند شد،‌اوضاع به هم ریخت: «آش نخورده، دهن سوخته که نمی‌شه.»

همین حرف باعث شد وضع سوله کاملا عوض شود. صداها بلندتر و رساتر شد و دست‌ها بالا می‌رفت و محکم پایین می‌آمد. اردوگاه کاملا به هم ریخت و آشوب، سوله‌های دیگر را هم گرفت.

اوضاع آن‌چنان خطرناک شد که تا صبح کسی نخوابید. بچه‌ها سینه می‌زدند و عراقی‌ها، کامیون کامیون، سرباز مسلح وارد می‌کردند. همان شب،‌از سوله ما چند نفر را بردند و تا مدتی از آن‌ها خبر نداشتیم، روز بعد هم، تعداد نگهبان‌ها چند برابر شد، دفعات سرکشی را زیادتر کردند.

ساعتی طول کشید تا رضا برگشت و پیش حاج آقای زمانی رفت. همه برای شنیدن خبر، جلو رفتند که صدای حاجی بلند شد.

- واکسن چی می‌خوان بزنن؟!

- نمی‌دونم. مث اینکه تو یکی از سوله‌ها مرضی افتاده که می‌گن واگیر داره و باید واکسن بزنید.

- کدوم سوله؟ چه‌طور کسی تا حالا چیزی نگفته؟

- نمی‌دونم. گفتن برای جلوگیری، همه باید واکسن بزنن و سوله‌ها هم باید سم‌پاشی بشه.

-واکسن...؟ سم‌پاشی...؟

- از سوله آخر شروع می‌کنن.

فکر حاجی برای دیگر می‌چرخید. آن‌قدر که ما خوشحال سم‌پاشی بودیم، او نبود.

-فکر کنم کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است.

- سم‌پاشی رو خودمون خواستیم. مگه خودتون از امروز و فردا شدنش ناراحت نبودید؟ واکسن هم که نیازه. بیشتر بچه‌ها گال گرفتن. سل هم که غوغا می‌کنه. شاید واکسن رو  زدن، اسهال بچه‌ها هم خوب شد.

حرف‌های رضا، کم‌کم اثر کرد و لب‌های حاجی به لبخند رضایت باز شد.

- به هر جهت، مواظب باشید. اینا هر کاری بتونن می‌کنن تا به شب از دست شما خواب راحت داشته باشن. فقط یادتون نره، هر وقت خواستن شروع کنن، من رو خبر کنید.

آفتاب نزده، استوار صالح، با تعداد زیادی که روپوش سفید پوشید بودند، سراغ‌مان آمد. معلوم نبود آن همه متخصص بیماری‌های واگیردار را از کجا آورده بود. تعدادی از بچه‌هایی که مریض بودند را معاینه کردند و استوار هم سخنرانی‌اش را کرد: «بعد از واکسن زدن، تب و لرز می‌کنید. نترسید و نگران نباشید. سم‌پاشی هم که شد، از شر شپش‌ها راحت می‌شید.»

سرعت کار به حدی بالا بود که غروب نشده، کار سوله‌های چهار و پنج و شش تمام شد. حاجی متحیر از سرعت کار، خبرها را می شنید و اظهار نظر می‌کرد.

- مگه چند نفرن؟

-یه لشگرن. با آمپول‌های فیل‌کشی می‌زنن. ضد عفونی و این‌جور چیزا. چند نفر سرباز هم پشت سرشون سوله رو سم‌پاشی می کنن.

حاجی باورش نشد و چشم‌هایش را گشاد کرد: «آخه با این سرعت؟»

روز بعد وقتی سراغ ما آمدند، بیش از نیمی از اردوگاه در خواب بود. هیچ صدایی نمی‌آمد. مثلا اینکه پودر مرگ روی اردوگاه پاشیده بودند. نگرانی، چنگال‌هایش را توی دل‌ها فرو کرده بود و هر کس دنبال راهی می‌گشت تا خبری بگیرد.

عباس نگاهش را به دل آسمان کشاند. نفس بلندی کشید و با آهی تلخ، هوا را بیرون داد.

- قرار بود کار واکسن زدن، روز هشتم تموم بشه. اما وقتی مایع کم آوردن، برنامه‌ها به هم ریخت و مجبور شدن روز نهم هم‌ کار کنن. این نقشه رو استوار صالح طراحی کرده بود. چند دفعه با ستاد فرماندهی تماس گرفت و به اونا خبر داد که قراره اسرا، روزای نهم  دهم شلوغ کنن. حتی شنیدم گفت می‌خان ظهر عاشورا ناهار بدن. معلوم بود از اون طرف چه حرفایی می‌زدن. سرخ و سیاه می‌شد و خط و نشون می‌کشید. برای همین به پزشکیاران سفارش کرد مقدار مایع تزریقی رو بیشتر کنن تا شما کاملا از حال برید.

-پس تموم اینا صحنه‌سازی بوده؟!

جوابم را که داد، چشم به ساختمان فرماندهی اردوگاه دوخت.

- آره. ولی تو رو خدا چیزی به کسی نگی، بفهمن، اعدامم می‌کنن....

 «استوار صالح، جلوتر از همه وارد سوله شد. پزشک‌یارها کنارش ایستادند و سربازها با وسایل سم‌پاشی، گوشه‌ای رفتند. یک میز ویک صندلی و چند بسته دارو هم کنار در گذاشتند. استوار رفت روی میز و حرف‌های دیروزش را تکرار کردکه تب می‌کنیم و نباید بترسیم. از سوله بیرون برویم. چشمش که به من افتاد با تندی خواست از صف بیرون بیابم و به انتهای سوله بروم.

سم‌پاش‌ها بدون توجه به حضور ما، کارشان را شروع کردند. کسانی که با امور سم‌پاشی آشنا بودند، اطمینان داشتند چیزی که پاشیده می‌شود، د.د.ت نیست.

بر اساس گفته آن‌ها باید بوی تندی می‌آمد و دیوارها سفید می‌شد. اما هرچه بو کردیم،  جز بوی تند فاضلاب و آبی که در اثر حرارت روی دیوار خشک می شد، چیز دیگری ندیدیم. آلودگی به حدی زیاد شد که استوار و چند نفر دیگر، دماغ‌های‌شان را گرفتند و بیرون رفتند پزشک‌یارها هم خودشان را به در نزدیک کردند.

می‌خواستم ادامه بدهم که عباس میان حرفم پرید.

- سم‌پاشی نکردن. نقشه استوار بود آب فاضلاب رو با تانکری که از اون آب می‌خوردید، آوردن و خالی کردن تو پمپ‌ها.

متحیر نگاهی کردم و پرسیدم:

- با تانکر آب خوردن ما؟! به حاجی و رضا چیزی نگفتی؟

- نه. ترسیدم عکس‌العمل نشون بدن و لو برم.

-مایع داخل سرنگ‌ها چی بود؟

- من نمی‌دونم چی بود. ولی خودت تجربه کردی. چرا می‌پرسی.

- آره، تجربه بی بود. می‌تونست به یه فاجعه تبدیل بشه.

خسته بودم و چشمانم زیر فشار خواب می‌سوخت. دلم می‌خواست سرم را روی زمین بگذارم وبا باز شدن دوباره‌شان، خود را کنار خانواده‌ام ببینم. اما عباس، هنوز هم اصرار داشت بداند بعد از تزریق دارو، چه بر سرم آمد. و من بی‌رمق، به امید کورسویی که تلاش می‌کرد ذهن تاریکم را روشن کند، سر جایم برگشتم و پتو را روی سرم کشیدم.

مطلب مرتبط:

دوازدهمين جايزه كتاب سال شهيد حبيب غني‌پور برگزار شد +جدول كتاب‌هاي برگزيده: زنده‌تر شدن حبيب از دوشنبه‌هاي پشت بام مسجد تا دوشنبه خيابان سميه/ از «گردان قاطرچي‌ها» تا «وقتي فقط عاشق زبان عاشق را مي‌فهمد»

با كتابهاي برگزيده جشنواره شهيد غني‌پور/ يك: «قديس»: ماجراي مواجهه كشيش «ميخائيل ايوانف» با عمرو عاص!/ رماني تاريخي از صدر اسلام كه ماجرايش در روسيه قرن بيستم اتفاق مي‌افتد

با كتابهاي برگزيده جشنواره شهيد غني‌پور/ دو: «گردان قاطرچي‌ها»: از انتقال يك يگان قاطر با قطار تا خشم شب زدن به قاطرها!/ كتابي كه مي‌تواند عيدي مناسبي به نوجوانان فاميل باشد

Powered By
  BLOGFA.COM